Bericht 41 | Oops, hoe houd je 307 meisjes bezig?

Denk eens terug aan je eigen schoolvakanties. Wat een toptijd was dat. Heerlijk spelen, knutselen of bij vriendjes logeren. Misschien ging je wel op vakantie of leuke uitjes doen.

Als je in een weeshuis woont dan ligt dit anders. Dan betekent dit lange saaie weken waarin niets gebeurd. Je kunt op je kamer blijven met je 9 kamergenoten, maar daar valt niet veel te beleven. Je kunt buitenspelen, maar de zon is wel heel erg heet. Speelgoed heb je nauwelijks, boeken zijn er vrijwel niet. Het duurt niet lang of de kinderen verlangen alweer naar school. Ze vervelen zich.

Wij wilden daar verandering in brengen. Deze vakantie wilden wij elke leeftijdsgroep elke week een leuke activiteit laten doen. Het is met recht een uitdaging te noemen om dit te regelen voor 307 meisjes. Ook is er een enorm leeftijdsverschil (de leeftijden variëren van 4 tot 21 jaar), dus er moesten veel verschillende activiteiten worden bedacht. En door die verschillende activiteiten hadden we een hele lange boodschappenlijst en heel veel uren inkopen te doen.

Arie zorgde voor computerlessen. Die waren erg leuk. Hij leerde de meiden de basis van de computer en Microsoft Word. Vooral de meiden die net nieuw in het weeshuis zijn, hadden nog geen ervaring met de computer (ondanks dat ze al 15 jaar zijn). Zeker die vonden de lessen super en kwamen elke dag terug. Helaas konden de lessen niet elke dag doorgaan. In die periode hadden we vaak de hele ochtend geen stroom. En geen stroom betekend geen computers.

Wij (Jisca en twee Nederlandse collega’s) namen de knutselwerkjes voor onze rekening. De activiteiten waren zeer divers:

We begonnen met het maken van kaarten. Voor elke leeftijd waren er verschillende materialen (krijtjes, kleurpotloden en verf) om kaarten en enveloppen te maken. Ook had ik allerlei voorbeelden hoe je stap voor stap kunt tekenen. Ze konden zelf kiezen wat ze op de kaart wilden tekenen en dan legde het voorbeeld uit hoe ze dit het beste konden tekenen. Zo heb ik ook veel tekenlessen gedaan en ze vinden die methode geweldig. Het eindresultaat was dan ook verbluffend.

Daarna volgde voor de jongere meiden knutselwerkjes: foam-werkje maken, vlinder knutselen, schilderijtjes van stof, kettinkjes van foam en voor de allerkleinste stickers plakken. Het was heel leuk in de kinderen bezig te zien. Vooral toen ik tot de ontdekking kwam dat sommige kinderen nog nooit geknutseld hadden, of zelfs nog nooit een schaar in handen hadden gehad.
De oudere meiden maakten kunstwerkjes met vilt, borduurgaren, kraaltjes en glitterverf.

En in de laatste week heb ik verschillende beauty ochtenden gegeven aan meiden in middelbare school leeftijd. Er waren make-up lessen en nail-art voorbeelden. Ze hebben zich naar hartenlust uitgeleefd!
Ik zou er veel over kunnen vertellen, maar ik denk dat de foto’s voor zich spreken. Soms kon ik een glimlach haast niet onderdrukken, vooral de jongere meiden leefden zich helemaal uit met de oogschaduw. Het was niet zeldzaam als de ene wang roze en de andere wang paars was toegetakeld.

Wij zijn ook erg blij dat wij heel wat materialen hebben kunnen aanschaffen. Zo hebben ze nu scharen, lijm en kleurpotloden. Hopelijk kunnen de meiden ook in de volgende vakanties kun motoriek ontwikkelen door te knutselen (knippen!) en tekenen.

Column 04 | Tastbaar verdriet

Bericht 40 | Over ons leven in India

ONS THUIS
Vandaag vroeg iemand mij in welk land mijn thuis zich bevindt. Een goede vraag, waar zijn wij thuis? Soms voelt ons leven een beetje als een nomadenleven. Onze inboedel bevindt zich in onze rugzakken en wij zijn zo flexibel mogelijk. Het dichtste wat momenteel in de buurt komt van ons ‘thuis’ is India.

INDIA
India is een land van uitersten. Dankzij hun sterke positie in de informatica zie je een klein deel van India groeien. Op het platteland en in de kleine steden kijken inwoners trots naar deze ontwikkeling van ‘hun’ India. Toch hebben zij er geen profijt van. Hun staat nog steeds zeven dagen per week een lange werkdag te wachten voor een salaris dat lager ligt dan een euro per dag.

Het is een land waar mensen met hun handen eten en waar de linkerhand gebruikt wordt voor toiletbezigheden. (Toiletpapier is hier onbetaalbaar, het is het dagsalaris van de arme mensen). Het is ook een land zonder vuilnisemmers en waarbij een flinke wind het zand en afval om je oren doet vliegen. Waar verkeersregels niet bestaan, maar ook niet nodig lijken. Oversteken doe je door jezelf op straat te ‘gooien’ en auto’s te ontwijken. Mannen kunnen uren hand in hand lopen met elkaar en ook vrouwen zijn heel close met elkaar. Maar mannen en vrouwen, al dan niet getrouwd, raken elkaar met geen vinger aan op straat.

Het ook het land van de beschilderde olifanten en fel gekleurde tempels. Het land waar kleur het straatbeeld domineert. De koeien lopen hier met beschilderde horens en de mensen lopen met een beschilderd voorhoofd. Waar je van de ene geurexplosie in de andere terecht komt. En elke winkel een klein altaartje voor een hindoegod heeft en waar de wierrook dampen als een dichte mist hangen. Waar je je haar kunt laten knippen voor minder dan 50 eurocent en waar de uithangborden van een winkel vaak nog groter zijn dan de winkel zelf. Het is een land waar schoonheid essentieel is. Schoonheid die wordt gevonden in de vrouw: Kleurige doeken, wapperende sjaals, rinkelende armbanden, glanzende vlechten en veel gouden sieraden die schitteren in het zonlicht.

ONS LEVEN IN INDIA
Ons leven hier is heel anders. Wanneer wij ons hostel uitlopen staat de hitte ons al op te wachten. Elke dag lijkt het een paar graden warmer te worden. Het is hier nu 40°C en ons is al beloofd dat het nog veel warmer zal worden. (Wanneer het nu 27°C is klaag ik nu dat het zo koud is!) Terwijl we door de brandende zon naar de eetzaal lopen ritselen de palmtakken boven ons hoofd en spelen de schaduwen van de palmbomen tussen onze voeten. Rechts zit een rode kameleon die van schrik van kleur verschiet. Twee prachtige vlinders cirkelen romantisch boven ons hoofd.
Tegelijk met 307 kinderen komen wij aan bij de eetzaal en wij zien de rijst al staan. Wij eten hier drie keer per dag rijst en soms is het zo pittig dat de tranen in je ogen springen! Op twee maaltijden per week na is al het eten vegetarisch en een ei bij het eten is dan ook een ware traktatie (wat zo’n 1 á 2 keer per week voor komt).
Aardappelen worden gezien als groente, dus het komt vaak voor dat onze maaltijd bestaat uit rijst en met de aardappels als bijgerecht.

LUXE-LOOS
Missen we Nederland? Op familie en vrienden na missen wij niets. Maar van sommige luxe aspecten zullen wij (als wij ooit weer terug zijn in Nederland) wel heel erg gaan genieten:
- Een warm bad: wij hebben alleen koud water.
- Een douche: wij hebben een kraantje en een emmer dat als onze douche fungeert.
- Stromend water: wij hebben maar twee á drie keer per dag voor een halfuurtje stromend water.
- Stabiele elektriciteit: Vaak hebben we minstens 4 uur per dag geen stroom.
- Stabiel en bereikbaar Internet: soms kost het ons een paar uur om een simpele email te verzenden.
- Brood: rijst is niet iets dat ik in Nederland ook als ontbijt ga eten (ik ga maar niet uitweiden over wat ik aan etenswaren mis. Ik hou het er maar op dat de smaken van het eten hier niet te vergelijken zijn met Nederland).
- Een wasmachine: de handwas is nog niet een expertise van mij geworden en als ik naar onze badhanddoeken of het bedlinnen kijk, hoop ik van harte dat handwassen tijdelijk is!

In Nederland neem je al deze dingen zo gemakkelijk voor lief. Maar ik weet zeker dat wij er enorm van gaan genieten wanneer wij terug zijn! Maar vooralsnog zijn wij nog steeds blij dat wij hier zijn en hebben wij erg veel zin in het volgende project en genieten we ervan dat wij nog even als nomaden verder mogen leven.

WERZAAMHEDEN
Wij zijn nu over de helft van ons project in India. Onze werkzaamheden zijn ondertussen uitgegroeid tot een diverse verzameling van taken.
Naast onze huidige bezigheden als het ontwerpen van de database, het hostelwerk en de tekenlessen zijn wij nu ook bezig met:
- Verbeteringen uitvoeren in het hostel. Toen wij hier arriveerden waren de kamers vaak smerig. Wij houden nu elke maand een ‘houd-je-kamer-schoon’ wedstrijd. Het werkt onvoorstelbaar goed. De kamers stinken niet meer en elke week gaan ze er gezelliger uitzien. De winnaar van de maand krijgt van ons een cadeautje.
- Het maken van EHBO-flowcharts (= stroomschema’s). Deze komen in de keuken, het hostel en de school te hangen en ze behandelen onderwerpen als: wat te doen wanneer je je verbrand, snijdt, gebeten of gestoken wordt, flauwvalt, onder stroom staan, enz.
- We doen de fotografie voor en de grafische vormgeving van ansichtkaarten. Deze gaan verkocht worden en de verdiensten zijn voor het weeshuis.
- Het bedenken, uitwerken en uitvoeren van een vakantieschema. De kinderen hebben zo’n 8 weken vakantie en wij zorgen ervoor dat elk kind elke week iets leuks heeft om te doen. Voor onze komst waren vakanties vooral gevuld met het doen van klusjes zoals het werken in de tuin (met 40°C!) Nu hebben we een heel schema voorbereid vol leuke activiteiten: bijvoorbeeld het maken van kaarten, knutselwerkjes, kettinkjes etc. Arie geeft de oudere meiden computerlessen. Ik (Jisca) draag daarnaast zorg voor het vakantieprogramma van de meiden die de middelbare schoolleeftijd hebben of al naar ‘college’ gaan. Zij hebben de leeftijd 14 tot 21 jaar en krijgen weinig kans om zich een meisje of vrouw te voelen. Juist dit is in deze cultuur heel belangrijk. Vandaag vertelde ik ze dat ik make-up heb gekocht en dat ze een beauty-dag zouden krijgen. De glundering op hun gezicht was onbetaalbaar.
- Wanneer er teams of andere gasten komen zijn wij nauw betrokken bij het maken van de planningen en de communicatie. Daarnaast wordt ons vaak gevraagd te helpen bij het uitstippelen van een nieuw systeem of een nieuw beleid. Veel tijd wordt er dan ook gestopt in het vergaderen en het uitwerken van ideeën.

Door al deze bezigheden en hun bijbehorende drukte vliegt de tijd. Aan het einde van de week hebben wij vaak nog een stuk planning over. Van vrije tijd komt er dan ook niet veel, maar dat vinden wij niet erg. Heel veel bijzonders is er niet met onze vrije tijd te doen, aangezien wij het terrein niet mogen verlaten. Ook zitten wij elke avond vanaf 21.00 uur opgesloten in ons hostel en kunnen wij niet meer naar buiten.

WONEN
Onze ‘woning’ hier is een kamer van 15 m2. In die zelfde kamer wonen en werken wij en brengen wij onze vrije tijd door. We komen zo’n 1 keer in de twee weken buiten het terrein om een snelle boodschap te doen. Onder begeleiding mogen we dan met de bus naar een dichtbijgelegen dorpje. Arie staat dan vanaf het ‘mannendeel’ naar mij te knipogen terwijl ik netjes in het vrouwendeel van de bus blijf staan. Ondertussen staat de Hindi muziek zo hard dat mijn trommelvliezen trillen maar iedereen lijkt ervan te genieten. Tijdens deze kleine uitjes staan al onze zintuigen op scherp en we genieten dan volop van India en zijn intrigerende cultuur!

Bericht 39 | Er even tussenuit

Lieve mensen!

Via deze weg willen wij heel hartelijk danken voor jullie betrokkenheid. We kregen al de vraag waar ons volgende weblog bericht bleef. Maar de laatste weken zijn we flink druk geweest. Afgelopen twee weken hebben we een Canadees team, bestaande uit 16 personen, in het weeshuis gehad. Het heeft veel voorbereidingstijd gekost (lees: vergaderingen, schema’s maken en nog meer vergaderingen…) en ook de aanwezigheid van het team slurpte onze tijd op.

Maar we hebben er ook profijt van gehad, want wij konden mee op hun uitje! Het was heerlijk om even buiten de muren van het weeshuis te kunnen zijn en om iets meer mee te krijgen van de indrukwekkende natuur in India. Zo hebben we genoten van mooie watervallen, de prachtige bergen en hebben we aapjes en olifanten gezien. Hierbij een kleine impressie zodat jullie mee kunnen genieten!

Liefs Arie & Jisca

Column 03 | Gunnen wij ze een kans?

Bericht 38 | “Jij bent mijn mama”

Het is erg gemakkelijk om vrijwilligerswerk te idealiseren. Maar als je eenmaal in ‘het veld’ zit kom je erachter dat het niet altijd meevalt. Soms zie je helemaal geen resultaat van het werk dat je doet. Dan moet je jezelf beheersen om niet de vraag te stellen: waar doe ik het voor?
Deze momenten, waarin je geen effect ziet, worden afgewisseld met momenten dat je echt gewaardeerd wordt. Zo vertelden een aantal meiden me van de week dat ze al de hele week hadden uitgekeken naar mijn tekenles en dat ze de hele woensdag tegen elkaar hadden gezegd: “Vanmiddag is het eindelijk onze beurt, vandaag weer tekenles!” Hun enige moment dat ze die dag vrije tijd hebben, komen ze nog graag naar je tekenles toe! Wat een compliment…

Maar het mooiste compliment kreeg ik vorige week. Elke avond heb ik 30 kinderen onder mijn hoede van zo’n 4 a 5 jaar oud. Dan hebben we een leuke tijd vol spelletjes, zang, verhaaltjes en ‘tekenlessen’ (Want hoe teken je nou een bloem? Of een vlinder?)
En wanneer we de avond afgesloten hebben en de kids zich klaarmaken om naar bed te gaan breekt de chaos los. Want allemaal willen ze je persoonlijk en zo uitgebreid mogelijk goedenacht wensen. En tijdens alle ‘good nights’, ‘sweet dreams’ en ‘sleep wells’ komen er twee van die meiden op me af gehuppeld. Twee paar grote ogen kijken me verwachtingsvol aan. Ik denk dat ook zij me welterusten komen wensen en ik wens ze ‘sweet dreams’. Maar ze bleken een mededeling te hebben:
“Jij, en alleen jij bent onze mama!”

Hand in hand zie ik ze weghuppelen. Met een brok in mijn keel kijk ik ze na. Na 5 weken waarin ik ze wat liefde en aandacht heb kunnen geven, geven ze mij al de eretitel ‘mama’.
Wat komen ze veel tekort! En wat ben ik dankbaar dat ik hier mag zijn.