Bericht 33 | Ons adres

Op verzoek komt hier dan ons adres in India waar wij de komende 6 maanden zullen vertoeven:

The Michael Job Orphanage (Attn: Arie & Jisca Deelen)
Kombathottam,
Ravathur P.O. (Near Sulur Boat Lake)
Coimbatore 641-103
INDIA

Bericht 32 | Alleen op de wereld

Hier zijn we dan. Een nieuw project. Nieuwe werkzaamheden. Een nieuwe cultuur.

Het inwerken gaat anders dan wij (met onze westerse efficiëntie) gewend zijn. Uitleg van werkzaamheden blijkt een luxe te zijn die niet overal gehanteerd wordt. Ook het cultuurverschil wordt door de mensen hier nog al eens vergeten. Zo hadden zij bedacht dat ik de kinderen kon leren hoe je een fatsoenlijke handwas doet. Het is maar goed dat zij niet zien waar mijn eigen pogingen tot een handwas op uitgelopen zijn… In ieder geval, het moge duidelijk zijn dat de handwas (en gelijkwaardige huishoudelijke taken) niet tot mijn capaciteiten behoord! Laat staan dat ik het aan kinderen ga leren die vanaf jongs af aan niet anders doen!

Ook het dagritme is hier heel erg anders. Onze werkdagen zijn van 5.00 u ’s ochtends tot 20.30 uur ’s avonds. Tussendoor hebben we (in theorie) in de morgen en middag een uurtje of twee vrij. Vooral deze eerste week was erg druk en heftig.

Het terrein is heel erg groot. Naast een weeshuis (voor meisjes) zijn er ook scholen (basis- en middelbaaronderwijs, Pabo en Universiteit) zodat de meiden een toekomst hebben. Er zijn 306 weeskinderen. Daarnaast gaan er nog ruim 700 meisjes en vrouwen op dit terrein naar school. Het mooie van dit project is dat de betaalde studenten een bron van inkomsten zijn en hierdoor de weesmeisjes naar school kunnen.

Aan sommige dingen moeten we behoorlijk wennen. We wonen op het terrein van het weeshuis en de scholen die bij het weeshuis horen. Voor onze veiligheid kunnen wij niet zomaar van het terrein af. Sporadisch zou er een uitzondering gemaakt kunnen worden, maar al onze vrije tijd zullen wij dus hier op het terrein moeten doorbrengen (Ja, pakketjes met tijdschriften, dvdtjes en chocolade zijn dus welkom!! :) )

Maar de kinderen (vooral de ca 130 kinderen van 3-13 jaar, die ’s avonds onder onze zorg vallen) maken alles goed! De jongste kinderen namen ons vanaf de eerste dag op sleeptouw en weten je elke dag weer te verassen met een briefje, tekeningetje of een bloemetje (wat vers voor jou uit de tuin geroofd wordt).
Voor hen zijn wij Uncle Arie en Aunty Jisca. En als je dan over het terrein loopt dan voel je je soms echt moeder gans, want er fladderen vaak minstens 10 meisjes achter je aan.

We hopen de komende tijd steeds meer te ontdekken wat de geschiedenissen en achtergrond is van de meisjes. Uit te zoeken welke dingen ze hebben meegemaakt en bagage ze mee slepen.
Het is confronterend om te zien hoe het verleden de meisjes gevormd heeft. Sommige zie je nooit lachen, nooit huilen. Ze lijken volledig emotieloos. Andere meisjes hebben een pantsertje om zich heen gebouwd waar je niet doorheen lijkt te komen. Geen knipoog of glimlach lijkt aan te komen. Sommige praten nooit, en kunnen plotseling in huilen uitbarsten. En weer anderen hebben zo’n stralende glimlach dat je je niet kunt voorstellen dat zij ellende hebben meegemaakt. Hoever zit hun verdriet weggestopt?

Ik hoorde een van de meisjes een liedje zingen:

‘Ik ben als een bloem, maar alleen in een veld.
Geen vader die mij water geeft
en geen moeder die mij kust.’

Bericht 31 | Treinreis

Om de cultuur te leren kennen en aan het klimaat te wennen besloten wij, na geland te zij in Mumbai (Bombay), verder te gaan met de trein. Zeker nu blijkt dat wij om veiligheidsredenen haast niet het terrein af kunnen, zijn wij heel erg blij dat we hiervoor hebben gekozen. Wanneer je 14 uur in een trein zit leer je snel mensen kennen die je alles willen vertellen over hun cultuur en gebruiken. Je leert het Indische eten kennen en je leert de eerste woorden in het Hindi. Ook hebben we wat van de natuur kunnen zien.

Tijdens deze trip hebben we minstens 39 uur in de trein doorgebracht, waaronder 1 nacht. We hadden gelukkig nog voldoende tijd om, tijdens onze stops (In Goa en Bangalore), de stad of het gebied wat te verkennen. Je bent namelijk verplicht om tussen elke reis ten minste 1 dag ‘vrij’ te nemen. Een treinkaartje kopen gaat namelijk niet zo eenvoudig als in Nederland. Je kunt daar met gemak een halve dag aan kwijt zijn, en dan betaal je nog extra voor de snelle service. Treinen zitten ook altijd volgeboekt. Je moet dan ook een ‘noodgeval-kaartje’ kopen (lees: iets dieper in de buidel tasten, maar nog steeds is je reis van 12 uur onder de €10,-).

Hier onder vind je foto’s die een impressie geven van de treinreis en de cultuur. Meer foto’s zijn te vinden in ons online fotoboek.

Bericht 30 | Gearriveerd!

Hier zijn we dan! Eindelijk op de plaats van bestemming gekomen. Nu rest ons het leven in een weeshuis ons eigen maken. Wat opzichzelf geen eenvoudige taak zal zijn.

We hebben 306 kinderen. Waarvan 30 onder de 5 jaar oud. En ze vallen allemaal onder onze verantwoordelijkheid. Die verantwoordelijkheid voelt behoorlijk zwaar en we weten ook nog niet wat dat in gaat houden. Onze werkzaamheden zijn dus dan ook nog niet helemaal duidelijk. Meer informatie volgt zo gauw we meer weten.

Bericht 29 | Update betreffende reis naar Coimbatore, India

Hier een korte update-email vanuit India.
Wij zijn na een voorspoedige vlucht dinsdagnacht aangekomen in Mumbai (bombay). Wij zijn op vrijdagochtend vroeg met de trein naar Goa (12 uur durende treinreis) vertrokken. Hier zijn we nu nog steeds.

De planning was dat we begin deze week per trein zouden vertrekken naar Bangalore (14 uur durende treinreis) en dan doorgaan naar Coimbatore (9 uur durende treinreis).
Maar we gaan onze treintickets cancellen. Arie is namelijk behoorlijk ziek geworden: de befaamde reizigers maagklachten en heeft een onsteking aan zijn kaak gehad. We zien het dus niet zitten om dan 14 uur in een gammele trein te moeten zitten (lees: slapen, want het is een nachttrein).

We komen waarschijnlijk een kleine week later aan dan verwacht. Dan horen jullie meer van ons!

Groetjes Arie & Jisca

Bericht 28 | Naar India...!

Wij zijn ondertussen meer gewend aan Nederland. De kou en de welvaart geven ons niet meer het gevoel dat we onszelf de hele dag binnen willen verstoppen. Ook de griep en de verkoudheid zijn enigzins verdwenen.

Een goed moment om weer weg te gaan. Op weg naar de onbekende culturen... Maar vooral op weg naar mensen die zoveel minder hebben ontvangen in het leven. Die zo'n valse start hebben gehad. Het is zo'n pijnlijk en onwaarschijnlijk groot contrast met het welvarende westen. Wat een voorrecht dat wij opnieuw de mogelijkheid hebben om die helpende hand te zijn. Om om te zien naar andere mensen, mensen die wij willen helpen aan een Toekomst.

We hebben er zin in, maar het is ook wel weer spannend: het wordt een heel ander ritme en hele nieuwe werkzaamheden. We vertrekken aanstaande dinsdag 15 januari en vliegen naar Mumbai (=Bombay). Na Mumbai hebben we nog een aantal treinritten voor de boeg, wat ons totaal zo'n 35 uur zal kosten. Maar we hebben een mooie route uitgestippeld en willen de eerste week benutten om te acclimatiseren en de cultuur meer eigen maken.

Na een week zullen we aankomen in Coimbatore, ten zuiden van Bangalore. Vanuit Coimbatore is het niet ver meer naar het weeshuis. In het weeshuis worden we opgewacht door 306 weesmeiden.

We blijven deze keer niet maar een half jaar, maar we gaan daarna door naar Borneo, om nog zo'n 3 maanden ergens anders onze handen uit de mouwen te steken. Zoals het er nu naar uit ziet komen we rond november/ december weer terug.

Wij willen jullie heel graag enorm bedanken voor de betrokkenheid, de kaarten en de emails die we hebben ontvangen! We hebben daar erg van genoten.
Soms is het erbij ingeschoten om jullie daar persoonlijk voor te bedanken, maar daardoor is het niet minder gewaardeerd. Wij hopen ook tijdens de volgende projecten zeker van jullie te horen. En we hopen ook secuurder te kunnen antwoorden. Zoals het er nu naar uit ziet zal het Internet en de stroom iets minder wisselvallig zijn!

We gaan de onbekende toekomst weer tegemoet, maar we gaan gelukkig niet alleen...