Het is erg gemakkelijk om vrijwilligerswerk te idealiseren. Maar als je eenmaal in ‘het veld’ zit kom je erachter dat het niet altijd meevalt. Soms zie je helemaal geen resultaat van het werk dat je doet. Dan moet je jezelf beheersen om niet de vraag te stellen: waar doe ik het voor?
Deze momenten, waarin je geen effect ziet, worden afgewisseld met momenten dat je echt gewaardeerd wordt. Zo vertelden een aantal meiden me van de week dat ze al de hele week hadden uitgekeken naar mijn tekenles en dat ze de hele woensdag tegen elkaar hadden gezegd: “Vanmiddag is het eindelijk onze beurt, vandaag weer tekenles!” Hun enige moment dat ze die dag vrije tijd hebben, komen ze nog graag naar je tekenles toe! Wat een compliment…
Maar het mooiste compliment kreeg ik vorige week. Elke avond heb ik 30 kinderen onder mijn hoede van zo’n 4 a 5 jaar oud. Dan hebben we een leuke tijd vol spelletjes, zang, verhaaltjes en ‘tekenlessen’ (Want hoe teken je nou een bloem? Of een vlinder?)
En wanneer we de avond afgesloten hebben en de kids zich klaarmaken om naar bed te gaan breekt de chaos los. Want allemaal willen ze je persoonlijk en zo uitgebreid mogelijk goedenacht wensen. En tijdens alle ‘good nights’, ‘sweet dreams’ en ‘sleep wells’ komen er twee van die meiden op me af gehuppeld. Twee paar grote ogen kijken me verwachtingsvol aan. Ik denk dat ook zij me welterusten komen wensen en ik wens ze ‘sweet dreams’. Maar ze bleken een mededeling te hebben:
“Jij, en alleen jij bent onze mama!”
Hand in hand zie ik ze weghuppelen. Met een brok in mijn keel kijk ik ze na. Na 5 weken waarin ik ze wat liefde en aandacht heb kunnen geven, geven ze mij al de eretitel ‘mama’.
Wat komen ze veel tekort! En wat ben ik dankbaar dat ik hier mag zijn.
04 maart 2008
Bericht 38 | “Jij bent mijn mama”
23 februari 2008
Bericht 37 | Leven in een wereld zonder een eigen plek
… Een plek waar ruimte wordt gegeven voor je ontwikkeling, de vorming van je karakter en het eigen maken van een mening.
… Een plek waar je weet dat je welzijn ertoe doet en dat iemand die ook zorgvuldig in de gaten houdt.
… Dat er een ouder is die mee kan gaan naar het ziekenhuis, en die de dokter kan vertellen welke vaccinaties je hebt gehad en of je al de waterpokken hebt gehad, die ook weet wanneer je ziek werd.
… Die ook toezicht houdt op je studieresultaten en die aan het einde van de dag vraagt: ‘hoe was school vandaag?’
… De plek waar je hoort dat je er mag zijn.
… Waar gezegd wordt: ’ik hou van je!’
Samen zijn we begonnen met het bouwen van een database. Op dit moment is er bijna geen informatie bekend over de meiden. Ze zijn een nummer, en er is alleen een klein beetje achtergrondinfo aanwezig. Meer niet. Nergens staat hun gezondheid geregistreerd. Er is niemand die hun karakter analyseert, en die in de gaten houd of er grote veranderingen plaats vinden. En wie houdt er in de gaten of je studieresultaten verslechten? Wij hopen dat onze database kan helpen om te zorgen dat de meiden in plaats van een nummer een persoonlijkheid te worden.
’s Ochtends en ‘s avonds houden we ons bezig met het werk in het hostel waar de meiden slapen. Verder geef ik (Jisca) vijf middagen per week tekenlessen aan meiden van 5 tot 17 jaar oud. ’s Avonds teken ik wat af met de 30 meisjes van 5 jaar en jonger. Ik geniet hier erg van. En ik hoop dat ik tijdens deze momenten een plek kan creĆ«ren waar de meiden zichzelf kunnen zijn, dat ze weten dat ze daar hun verhaal kwijt kunnen.
21 februari 2008
Bericht 36 | De lusten en de lasten…
En een gruwel dat we het vinden!!! En het is ook niet zo dat het er maar eentje is die besloten heeft dat wonen op mijn hoofd een goede optie is. Bij nadere inspectie (met zo’n netenkam) kwam ik tot de ontdekking dat het er gelijk ook tientallen zijn die mijn hoofd bevolken. Ik ben benieuwd hoeveel van jullie al op je hoofd hebben gekrabd bij het lezen van dit bericht. Jullie geluk is dat de jeuk maar schijn is, en is die bij ons echt!
16 februari 2008
14 februari 2008
Bericht 35 | De dag van de liefde?
Na een half jaar heb je onbewust de illusie dat je ondertussen wel beseft hoe groot het contrast is tussen het Westen en de Tweede en Derde wereld. Niets blijkt minder waar.
Ik bedacht me dat het vandaag Valentijnsdag is. Ik zag opeens weer volgepropte winkels, schreeuwende etalages en smekende advertenties voor me. Het thema schijnt liefde te zijn. En iedereen wordt geacht in zijn portemonnee te tasten om zijn liefde te betonen dan wel te bewijzen.
En dan het schrijnende contrast met onze 306 meiden. Ze zijn niet gewend om liefde te krijgen. Wanneer ik ze soms even een knipoog en een kleine knuffel geef, kunnen ze zich geen houding geven. Ze hangen dan maar een beetje verlegen lachend tegen je arm aan. Ze vinden het leuk, dat verteld de blik in hun ogen, maar ze hebben niet geleerd hoe ze affectie kunt tonen.
Op zo’n dag van de liefde, staan we dan ook stil bij de mensen in de wereld die niemand hebben die van ze houdt?
Toen wij begonnen met onze plannen naar het buitenland te gaan, kregen we nog al eens –verwijtend- te horen: ‘Maar Nederland dan? Daar is toch net zo veel te doen? Waarom sla je jouw thuisland over? Ga je eerst eens inzetten voor mensen in Nederland die het nodig hebben.’ Als optie kregen we dan dat we in een bejaardentehuis moeten gaan werken, want daar hebben de mensen het net zo slecht als in de landen waar wij naar toe wilden gaan.
Net zo slecht als in Kenia?
Nee, ze hebben het veel beter dan de mensen in Kenia. De mensen in Nederland hebben toegang tot medicijnen en hebben eten en een dak boven hun hoofd en een bed om op te slapen.
Net zo slecht als India dan?
In vergelijking bij de meisjes hier in het weeshuis hebben de mensen in Nederland het fantastisch goed. Want er is nog tijd voor persoonlijke aandacht. Daarnaast hebben velen ook nog familie. Hier in het weeshuis hebben er veel geen familie meer en is er geen tijd voor aandacht. Twee man personeel is er, om het hele weeshuis te runnen. Hoe vaak denkt u dat zij de meiden ook nog een aai over hun hoofd kunnen geven. Hoe vaak zouden ze tegen het personeel hun verhaal kwijt kunnen? Wie zit er aan hun bed als ze ziek zijn? Aandacht en liefde, beide broodnodig in een mensenleven, maar vooral in een opgroeiend kinderleven. En daar komen ze juist zoveel van te kort.
Begrijp me niet verkeerd. Vrijwilligerswerk in Nederland is nodig en nobel. Maar ik ben heel erg blij dat ik hier ben. Dat ik niet geluisterd heb naar al die mensen die zeiden dat mijn plicht eerst in Nederland ligt. Hier heb ik 306 meisjes die ik de hele dag knipoogjes en knuffels geef. Die zijn gaan stralen toen ik vroeg wie er tekenlessen wilden gaan volgen. Die nu elke dag vragen of ik al klaar ben en wanneer de eerste les beginnen zal. En ’s avonds heb ik 30 kleintjes (5 jaar en jonger) die ik verhaaltjes vertel, waarmee ik zing, teken en spelletjes doe. Ze kunnen dan even nog kind zijn. En sommigen leren er om kind te zijn.
Bericht 34 | Uit de roulatie
Onze periode in India kent nogal wat opstart problemen. Na twee drukke weken werd eerst Arie gevloerd door de griep. Koortsaanvallen, kloppende hoofdpijnen en pijn in alle spieren. En (niet geheel onverwacht) volgde ik hem een dag later op; ik kreeg dezelfde griep.
Daar lagen we: allebei uitgeput, gevloerd en ijlend in bed. Arie knapte na een dag of drie weer langzaam op. Ik alleen nog niet. Het personeel was al in uiterste staat van paraatheid om mij naar het ziekenhuis te brengen. Maar ja, ik had wat verhalen gehoord over de Indische ziekenhuizen dus ik zag dat nog even niet zo zitten. Met moeite heb ik ze er van kunnen weerhouden.
En na meer dan 5 dagen volledige bedrust, kan ik eindelijk weer een beetje gaan beginnen met rondscharrelen. Dat is maar goed ook, want al ons leesvoer heb ik, in de uurtjes dat ik geen koortsaanvallen had, erdoorheen gejaagd. (Als iemand zijn oude boeken of tijdschriften kwijt wil… ze zijn bij ons welkom!)
Het is echt heerlijk om weer aan de beterende hand te zijn. Nu kan ik toch volgende week gaan beginnen met de tekenlessen! De kinderen hebben er al helemaal zin in. Maar ik denk dat ik er zelf nog meer zin in heb!
