Bericht 66 | Terug in de wereld van de goede doelen

(Voor wie het nog niet weet: Ik (Jisca) heb een nieuwe baan! Per 1 augustus werk ik voor de stichting HVC. Daar ga ik de werkzaamheden van de directeur verlichten door zijn 'rechterhand' te worden. Hieronder volgt een omschrijving van mijn eerste indruk)

Mijn eerste week zit erop in de wereld van de goede doelen en de stichtingen. Ik werd gelijk in het diepe gegooid, want we stonden de eerste week al op een beurs! Daar hebben we zoveel mogelijk mensen gevraagd om een kind in Sudan eenmalig 1 week te eten te geven. Dat kost tenslotte maar EUR 5,- voor een hele week eten!!

Het is heel anders om deze keer vanuit Nederland een ‘helpende hand’ te zijn. Ik merk dat ik nu al de neiging heb om een ticket te boeken en om het geld, dat we op de beurs bij elkaar hebben gesprokkeld, zelf weg te gaan brengen naar de kinderen in Sudan.

Het is wel heerlijk om me weer in te zetten voor mensen die zoveel minder hebben. Wat hebben we het toch onnoemelijk goed in Nederland. Het is een uitdaging om de mensen hier in Nederland daar iets bewuster van te maken! Ik bedoel; wij kúnnen 5 euro missen, ergens anders op de wereld is die 5 euro een zaak van (over)leven of dood.
Wat is er mooier dan hieraan mee te werken?!

Na Kenia, India en Indonesie kan ik dus ook nog vanuit Nederland kan ik een helpende hand zijn!

Bericht 65 | Het is gelukt!!

Na een intensieve zoektocht en heel veel geduld & en wachten kunnen we nu meedelen:
WE HEBBEN EEN HUIS!!

Bericht 64 | Terugblik op presentatie

Via deze weg willen wij allen die bij onze presentatie aanwezig waren heel hartelijk bedanken: Wij vonden het fijn dat jullie erbij waren en dat wij onze ervaringen met jullie konden delen!!!
Dit maakte het voor ons een bijzondere terugblik & afsluiting van onze tijd in het buitenland... Heel erg bedankt!

Bericht 63 | Presentatie 'BE YOUR HAND'

Eindelijk is het zover. De laatste hand wordt aan de presentatie geslagen. Herinneringen worden opgebouwd en vormgegeven met elke nieuwe dia die we maken. Heimwee wordt bij elke foto een beetje versterkt. Maar ook dankbaarheid, dan we dit hebben mogen doen.

Zoveel herinneringen, zoveel indrukken en verhalen. Die gerangschikt moeten worden in beeld en woord. Een verhaal waarin we jullie hopen mee te nemen. Mee… naar de evenaar. Want rondom die evenaar daar liggen die herinneringen.
En bij het zien en bewerken van onze filmpjes, wanen wij ons weer in Kenia, India en Indonesië. Het is een emotionele achtbaan, waarin we heen en weer worden geslingerd tussen verschillende culturen, ervaringen en vriendschappen. Het zijn de herinneringen die met je op de loop gaan… Dan zit je weer aan het bed van een Aids-patiënt of verzorg je de wonden van wezen.

Het leven in Nederland wordt langzaam een schim en de contouren van de herinnering worden scherper.

Willen jullie voor een moment meebeleven wat wij achterliggende anderhalf jaar hebben meegemaakt? Zondag 22 maart zullen wij na afloop van de kerkdienst onze presentatie geven en jullie zijn van harte uitgenodigd!
Stuur even een email naar presentation@beyourhand.com en laat ons weten dat je graag langs wilt komen. Wij sturen je dan de uitnodiging en routebeschrijving toe.

Bericht 61 | Aan het einde van de reis...

Het zit erop. Het einde van de reis is bereikt. Het was een mooie, intrigerende, ervaringsvolle reis. We hebben 4 bijzondere ‘stops’ gehad: Kenia, India, Thailand en Indonesie. We hebben geleerd wat ontwikkelingswerk en zendingswerk inhoudt. Van verschillende culturen geproefd. Verschillende werkzaamheden gedaan (beter gezegd: moeten ontdekken) en onze talenten verder ontwikkeld. Soms frustraties overwonnen, maar altijd het project met pijn in ons hart achter moeten laten.

Terugblikkend op deze reis is het niet verwondelijk dat we ondertussen lichterlijk vermoeid zijn geraakt. We hebben zo veel en verschillende werkzaamheden mogen doen. Een korte terugblik:

Kenia > 06|'07 - 12|'07
Arie heeft de financien gedaan en alles overgezet naar een nieuw boekhoud systeem. Jisca was coordinator Care & Compassion en werkte in de sloppenwijken met mensen die besmet waren met Aids. Ook heeft ze een handboek geschreven hoe Care & Compassion opgezet kan worden in andere landen in Afrika.

India > 01|'08 - 06|'08
Samen hebben we een database ‘gebouwd’. Daarnaast vele andere dingen gedaan: een EHBO-stappen kaart gemaakt, een vrijwilligershandboek geschreven, een speciaal vakantie-programma gehouden voor de meiden. Ook hebben we ansichtkaarten gemaakt en verkocht om meer inkomsten te genereren. Jisca heeft tekenlessen gegeven en Arie computerles.

Thailand > 07|'08 - 08|'08
Hier hebben we samen de financiele administratie van het project overgezet naar een officieel boekhoudprogramma.

Indonesie > 09|'08 - 12|'08
Samen hebben we de bestaande database uitgebreid en wederom een vrijwilligershandboek geschreven. Ook hebben we een tweetal financiele rapporten gemaakt. Verder heeft Jisca het drukwerk (folders etc.) opnieuw ontworpen en een nieuwe presentatie gemaakt.

We zijn geslaagd. Alle projecten hebben ons gevraagd terug te komen. Dat maakt ons erg dankbaar. Het geeft ons het gevoel dat we echt iets hebben mogen betekenen.
We beseffen dat onze reis ons ook veranderd heeft. We zijn gaan houden van de derde wereld. We hebben er veel meegemaakt, een bijdrage aan mogen leveren en het is een verrijking van ons leven geworden.

Bedankt dat jullie met ons ‘meegereist’ hebben. Jullie betrokkenheid hebben we heel erg gewaardeerd! Het was leuk om te merken dat jullie de berichten lazen en we hebben genoten van elke reactie die we kregen. (Ze zijn natuurlijk nog steeds welkom...)

En nu naar Nederland! Want ondertussen zijn wij aan onze terugreis begonnen. Via Kuching reizen we naar Kuala Lumpur (Maleisie). Hier zullen wij kerst vieren. Daarna, vlak voor oud en nieuw, zetten wij weer voet op Nederlandse bodem!

Bericht 60 | Hunkerend naar liefde

Ik blijf me elke keer verbazen hoe een kind, dat zonder ouders opgroeid, hunkert naar aandacht. Van de week liepen Arie en ik naar ons huisje toe (15 min. vanaf de eetzaal), onderweg kwamen we een jongentje (11jr) tegen die duidelijk liep te treuzelen zodat hij met ons mee kon lopen. Ik wilde hem speels een kneepje in zijn arm geven, maar hij greep gelijk mijn hand beet.
Na een paar minuten zo gelopen te hebben, kwamen we een paar werklui tegen. Deze mannen komen van buitenaf en horen niet bij het project. Voor een indonesische jongen van 11 jaar moeten zij het toonbeeld van stoerheid zijn: met hun scooters, met tatoeages versierde armen en een kruitnagel-sigaret die speels uit hun mond bungelt. Glimlachend bedacht ik me dat deze jongen zich vast groot zou willen voordoen bij de werkmannen en dat hij mijn hand wel snel los zou laten. Maar niets was minder waar. Hij kneep eens extra in mijn hand en liep gewoon door.
Welke jongen van 11 jaar loopt er in Nederland nog aan de hand van iemand die hij net kent? En zeker op het moment dat hij langs een plek komt waar hij meestal het stoere ventje uithangt? Met een schok besefte ik me –wederom- wat een tekort er ontstaat bij deze kinderen die zonder ouders opgroeien. Wat hebben ze liefde en aandacht nodig!